අදුරු අහසේ තිබුනමුත් තරු
නොබෑලුවෙමි පෙරදා
ඔහේ නිදහසේ සෑරිසරන විට මා
තරු නෙතක් විත් ඉගි කලා
නින්ද නෑති විය එදා සිට මා
රෑ අහස සෑමදා පීරුවා
කොහේදෝ ඒ තරු දෑස ඈතින් ඉදන්
මා හා හිනෑහුනා
මගේ තනියට තරුව නුඹ ඈති
මාත් එන්නද අහසට
කියා සිතුනා අසන්නට මට
මගේ යෑයි මට සිතුනම
පේනවද අර මදෙස බලමින්
ඈත දිලෙනා සදවත
දන්නවද සදවත මගේ බව
ඈසුවා මවෙතින් තරුනෙත
සෙමින් මුවගට නෑගුනු වදන් විත්
දෙතොල් අතරේ සිර උනේ
දෙනෙත් අගට විත් දෙනෙත් බොද කල
කදුලු දෙකොපුල් සේදුවේ
සිතින් මෑවුන ඒ සිහින නොදෑනිම
එකමතම එක බිදිලා ගියේ
මගේ තරු නෙත් මට කලින්
ඒ සදවතට ඈයි දෝ පෙම් කලේ
No comments:
Post a Comment